Τα χωριά του Τροόδους

Η οροσειρά του Τροόδους γεμίζει τη μέση του νησιού, και η κορυφή της, ο Όλυμπος, είναι λίγο κάτω από τα δύο χιλιάδες μέτρα — αρκετά ψηλά για χιόνι από Ιανουάριο ως Μάρτιο και για ένα λιφτ του σκι που εκπλήσσει όλους την πρώτη φορά που το ακούν. Τα χωριά κάθονται στις πλαγιές του ανάμεσα σε εξακόσια και χίλια διακόσια μέτρα, σε κοιλάδες με πεύκα, λεύκες και κερασιές, και είναι ο λόγος να έρθεις.

Η Κακοπετριά, στη βόρεια πλευρά, είναι αυτή με το ποτάμι: μια παλιά συνοικία από πέτρινα και ξύλινα σπίτια σε μια ράχη ανάμεσα σε δύο ρυάκια, αναπαλαιωμένη, με τα ιχθυοτροφεία λίγο πιο πάνω στην κοιλάδα και την τοιχογραφημένη εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Στέγης — μία από τις δέκα βυζαντινές εκκλησίες αυτών των βουνών στον κατάλογο της UNESCO — δέκα λεπτά πιο πέρα. Ο Όμοδος, στη νότια πλευρά, είναι το χωριό του κρασιού: ένα μοναστήρι σε πλακόστρωτη πλατεία, κελάρια κάτω από τα σπίτια, και γευσιγνωσίες σε κάθε δεύτερη πόρτα. Οι Πλάτρες, ψηλότερα, είναι το παλιό βρετανικό ορεινό θέρετρο όπου πήγαινε η Λευκωσία τα καλοκαίρια, και το κρατούν ακόμη.

Ο δρόμος

Η διαδρομή είναι μέρος της εμπειρίας. Από τη Λεμεσό ο B8 ανεβαίνει μέσα από τα Κρασοχώρια ως τις Πλάτρες σε λιγότερο από μία ώρα· από τη Λευκωσία ο B9 ακολουθεί την κοιλάδα της Σολέας ως την Κακοπετριά. Ένας κύκλος που περιλαμβάνει και τα δύο και τον δρόμο της κορυφής ανάμεσά τους είναι μια ολόκληρη μέρα με μεσημεριανό στη μέση, και είναι καλύτερη μέρα τον Απρίλιο ή τον Νοέμβριο παρά τον Αύγουστο.