Ένα τραπέζι στο χωριό

Κάθε χωριό του Τροόδους έχει ένα. Είναι στην πλατεία ή λίγο πιο πέρα, κάτω από μια κληματαριά ή μια λαμαρίνα, και ο κατάλογος είναι σύντομος γιατί η κουζίνα έφτιαξε τρία πράγματα σήμερα. Στην Κακοπετριά θα είναι πέστροφα από το ποτάμι. Στον Όμοδο θα είναι ό,τι ταιριάζει με το κρασί που φτιάχνει η οικογένεια. Στα μικρότερα χωριά μπορεί να μην υπάρχει κατάλογος· σου λέει ο ιδιοκτήτης.

Η φόρμα είναι ο μεζές, αλλά ο μεζές του χωριού δεν είναι η εκδοχή των θερέτρων με είκοσι πιάτα μαζί. Έρχεται αργά, με τη σειρά που τον τελειώνει η κουζίνα: ελιές και ψωμί, μετά σαλάτα, μετά χαλούμι από τη σχάρα, μετά αυτό που είναι στον φούρνο από το πρωί — κλέφτικο, αρνί ψημένο σε σφραγισμένο πήλινο φούρνο ώσπου να λιώσει, ή στιφάδο σκούρο από κρεμμύδια και κρασί. Πες πότε χόρτασες. Κανείς δεν μετρά πιάτα.

Πότε είναι στα καλύτερά του

Το κυριακάτικο μεσημέρι είναι όταν τρώει εδώ το ίδιο το χωριό, και ο χώρος γεμίζει ως τη μία. Μια Τρίτη του Νοεμβρίου είναι όταν ο ιδιοκτήτης έχει χρόνο να μιλήσει, και το τζάκι είναι αναμμένο. Και τα δύο είναι το αληθινό. Μόνο το ένα έχει ελεύθερο τραπέζι.